Waarom ik niet meedoe aan cacaoceremonies
Delen

Ik ben geboren in Venezuela, waar cacao deel uitmaakt van ons dagelijks leven, onze geschiedenis en wie we zijn. Cacao is er altijd een bron van trots en een weg naar vrijheid geweest. In de zeventiende eeuw vluchtten veel tot slaaf gemaakte Afrikanen naar Chuao, een afgelegen vallei waar cacao en vrijheid naast elkaar groeiden. De Criollo-cacao uit die streek geldt nu als een van de beste ter wereld, geliefd om haar complexe smaak en zachte textuur.
Tegenwoordig zijn cacaoceremonies overal populair. Ze worden vaak omschreven als eeuwenoude, mystieke rituelen die je hart openen. Ik waardeer de bedoeling: vertragen, verbinding zoeken en aandacht hebben. Voor mij als Venezolaanse is cacao iets van thuis. Een geschenk van ons land verdient ook zonder ritueel respect.
Ik drink elke dag een aftreksel van cacaodoppen en merk hoeveel goed het me doet. Tegelijk zie ik hoe cacao in de wereld wordt verkocht: met kristallen, gezangen uit verre landen en godheden die niets met onze grond te maken hebben. Het verbaast me hoeveel duurder iets wordt als er ‘ceremonieel’ op staat, terwijl je in Venezuela de doppen vaak gratis meekrijgt bij het maken van cacaopasta.
Veel vrienden en dierbaren eren cacao op hun eigen manier. Daar heb ik alle respect voor. Uiteindelijk zoeken ze verbinding met hun spiritualiteit. Het doet me denken aan mijn oma, die me elke zondag vroeg mee naar de kerk te gaan. Ik ging uit respect voor haar cultuur. Haar blijdschap toen ik de hostie ontving en de goede bedoelingen achter ons bezoek waren voor mij genoeg om mee te doen.
Zo eer ik cacao op mijn eenvoudige, alledaagse manier. Ik ben dankbaar voor wat ze ons geeft en voor de verhalen die ze met zich meedraagt. Voor mij is dat de oprechtste vorm van respect. Daarom doe ik niet mee aan westerse cacaoceremonies.
Rosa | CocoBee