Chuao: het heilige land van Venezolaanse cacao
Delen

In de zeventiende en achttiende eeuw werden tot slaaf gemaakte Afrikanen naar de centrale kust van Venezuela gebracht. Daar moesten ze werken op cacaoplantages van Spaanse kolonisten en religieuze ordes.
Velen ontsnapten van beter bereikbare plantages en vluchtten naar afgelegen plekken zoals de vallei van Chuao, omringd door bergen en vanaf zee alleen bereikbaar via een klein strand.
Door die afgelegen ligging bood Chuao een goede schuilplaats. Voor de koloniale machthebbers was het moeilijk om er expedities naartoe te sturen om gevluchte mensen weer gevangen te nemen.
Chuao had toen al kleine plantages met Criollo-cacao. Die werden deels verzorgd door inheemse bewoners die het land goed kenden. De gevluchte mensen en de inheemse bewoners vormden samen een eigen Afro-inheemse gemeenschap, met een eigen manier van leven.
De bewoners hadden veel zeggenschap over hun eigen leven. Ze verbouwden cacao, droegen een deel van de oogst af als schatting en behielden hun gebruiken.
In Venezuela werd de slavernij in 1854 officieel afgeschaft. In Chuao verliep de overgang soepeler dan elders, omdat de gemeenschap al georganiseerd was en de cacaoproductie gezamenlijk beheerde.
Voor de bewoners was cacao een manier om te overleven én de basis van hun vrijheid. Door cacao te ruilen konden ze aan zout, gereedschap en kleding komen zonder opnieuw in slavernij of afhankelijkheid te belanden.
Ook nu staat cacao centraal in Chuao. Ze staat voor veerkracht, identiteit en onafhankelijkheid. Een erfenis die uit strijd is ontstaan en door het land wordt gevoed.
Dat was een van mijn grootste verrassingen toen ik naar Slovenië verhuisde: overal zijn cacaoceremonies!
Ik vind het vreemd dat mensen tijdens hun zoektocht naar spiritualiteit iets exotisch kiezen om te vereren.
In een echte cacaostreek als Chuao hebben mensen respect voor cacao en werken ze er elke dag mee. Cacaoceremonies zul je er niet vinden.