Dlaczego nie uczestniczę w ceremoniach kakao

Zielone wybrzeże z zabudowaniami u podnóża gór

Urodziłam się w Wenezueli, gdzie kakao jest częścią codzienności, historii i tożsamości. Od zawsze stanowiło powód do dumy i drogę do wolności.

W XVII wieku wielu zniewolonych Afrykanów uciekło do Chuao, odległej doliny, gdzie kakao i wolność rosły obok siebie. Tutejsze kakao Criollo uważa się za jedno z najlepszych na świecie, cenione za złożony smak i gładką konsystencję.

Ceremonie kakao stały się popularne na świecie. Często przedstawia się je jako pradawne, mistyczne rytuały otwierające serce. Doceniam intencję zwolnienia, bliskości i uważności, ale dla mnie jako Wenezuelki kakao nie jest egzotycznym składnikiem ani duchową nowością. To dar naszej ziemi, który nie potrzebuje rytualnej oprawy, by zasługiwał na szacunek.

Codziennie piję napar z łusek kakao i bardzo go cenię.

Ostatnio przyglądam się jednak temu, jak świat je sprzedaje. W kryształach, przy pieśniach z dalekich krajów, obok bóstw niezwiązanych z naszą ziemią.

Zaskakuje mnie, że dodanie słowa „ceremonialne” tak podnosi cenę, podczas gdy w Wenezueli łuski często oddaje się za darmo jako część procesu produkcji masy kakaowej.

Mam wielu przyjaciół i bliskich, którzy głęboko szanują kakao. Ja z całego serca szanuję ich. Intencją jest przecież kontakt z duchowością. Przypomina mi to babcię proszącą, bym co niedzielę chodziła do kościoła. Robiłam to z szacunku dla jej kultury. Jej radość, gdy przyjmowałam hostię, i dobre intencje wystarczały, bym uczestniczyła w jej rytuale.

Podobnie szanuję kakao po swojemu, prosto i na co dzień, wdzięczna za jego dary i historie. To dla mnie najprawdziwszy wyraz szacunku i powód, dla którego nie uczestniczę w zachodnich ceremoniach kakao.

Rosa | CocoBee

Powrót do blogu