Nasza historia. Między polentą a arepas
Udostępnij

W 1947 roku rodzina Žibert przybyła na wybrzeże Wenezueli…
Moja „Abu”, od abuela, czyli babcia, miała wtedy 10 lat. Nie znała języka i nagle znalazła się w dalekim, gorącym, hałaśliwym kraju. Ich liczna rodzina wiele przeszła i niewiele miała. Jeśli jednak coś łączy Wenezuelczyków i Słoweńców, to wytrwałość.
Wojna, na którą nie mieli wpływu, wygnała ich z kraju i zmusiła do odnalezienia się w tropikach.
Gdy przyjechali, Wenezuela była u szczytu gospodarczego rozwoju jako największy eksporter ropy na świecie. Caracas szybko się rozrastało, wprowadzając reformy bardzo nowoczesne jak na tamte czasy.
Za bogactwem przyszły jednak dyktatury i walki o władzę. Pod koniec lat 90. gospodarka zaczęła gwałtownie podupadać…
W roku moich narodzin, 1999, rozpoczęła się dyktatura, która trwa do dziś.
Babcia jest silną, piękną i inteligentną kobietą. W młodości była wysoka, miała gęste jasnobrązowe włosy i oczy, które raz wydawały się szare, a raz niebieskie. Szczupła góra sylwetki i szerokie biodra przyciągały spojrzenia Wenezuelczyków.

Ciężko pracowała i ostrożnie inwestowała. Lekcje i blizny wojny ukształtowały jej zasady. „Oszczędzaj”, „Wydawaj mało, bez luksusów”. Była skromną kobietą.
Najbardziej pragnęła mieć dzieci.
Nie udało się to w pierwszym małżeństwie ze słoweńskim emigrantem. W drugim, z Wenezuelczykiem ze wsi, urodzili się mój ojciec i wujek.

Po całym życiu w Wenezueli hiszpański stał się jej pierwszym językiem. Jestem najstarszą z czterech dziewcząt. Podobno gdy się urodziłam, Abu rzuciła pracę, by się mną opiekować.
Nauczyła mnie czytać i pisać tak, jak sama się uczyła. Hiszpańskiego dla imigrantów, precyzyjnego i starannego. Edukacja w Wenezueli nie była najlepsza, ale babcia dała mi podstawy, dzięki którym piszę dziś ten newsletter. Pamiętam, jak siedziałam na jej kolanach w ogrodzie i ćwiczyłam wymawianie nazw znaków interpunkcyjnych.

Moje dzieciństwo pachniało polentą, kapustą, kiełbasą, ziemniakami i wieloma „dziwnymi” zupami. Śpiewałyśmy „Marko skače” i „Angelček varuh moj”.
Dorastałam, oglądając obrazy Triglavu, szarotek i Bledu. Wyobrażałam sobie zielony kraj pełen zamków i smoków.

Gdy w 2019 roku słoweński rząd ogłosił, że potomkowie Słoweńców mogą ubiegać się o repatriację, nadeszła moja szansa!
Program obiecywał wsparcie w powrocie do ojczyzny dziadków, ale zimy i język mogły przestraszyć nawet najodważniejszych. Mnie nie! Złożyłam wniosek w 2019 roku. Potem przyszedł COVID… życie toczyło się dalej. Po wielu staraniach w styczniu 2023 roku przyznano mi repatriację.
Mając 24 lata, zostawiłam życie w tropikach i przyjechałam do zielonego, zimnego kraju zamków i smoków.
Jaki dziwny język i jaki piękny kraj! Przyjechałam latem, więc miałam czas oswoić się ze zmiennym klimatem. Tutaj dziwne zupy wcale nie były dziwne. I jedzono coś więcej niż polentę! Wszyscy kochają dżem… ale gdzie jest ryż? Ziemniaki przez cały tydzień…

Adaptacja nie była łatwa. Czułam się samotna i inna. Wiedziałam jednak, że podobnie jak pory roku, to część mojego rozwoju. Ogromnie cieszyło mnie rozpoznawanie słów „kruh” i „miza”. Dużo zwiedzałam, ale nie pamiętałam nazw miejsc, do których jechałam… ani skąd wracałam… Tyle spółgłosek obok siebie!
Minął rok i wiele się zmieniło, ale cel pozostał ten sam co w chwili, gdy chwyciłam dwie walizki i pocałowałam mamę na pożegnanie.
„Chcę móc nazywać Słowenię moim domem, tak jak Wenezuela zawsze nim będzie”.
Rosa | CocoBee