Powrót do domu | Wenezuela

Dwie kobiety w ogrodzie przed domem

Nic się nie zmieniło, a jednak zmieniło się wszystko.

Ten sam zapach dymu, charakterystyczny dla Caracas, towarzyszy mi podczas spacerów i po opuszczeniu szyby w samochodzie. Ci sami sąsiedzi, gdzieniegdzie nowy sklep lub drobny szczegół, ale ta sama istota miasta. Znajomy upał, nieustanny hałas autobusów, klaksonów i nocnych imprez. Zaskakuje mnie życzliwość ludzi i ciepło w ich głosach.

Tym razem przyjazd zabarwiła nostalgia. Radość spotkania rodziców po szesnastu miesiącach miesza się ze smutkiem, bo są słabsi i przygnębieni. Babcia ze łzami mówi „Nie wierzę, że tu stoisz”, ściskając mnie i całując. Dodaje „Szkoda, że w takich okolicznościach. Wyglądasz pięknie, moja mała księżniczko María Laya”.1

Mama robi swoje arepas, ale teraz do przepisu dołączają łzy. Babcia pokazuje zdjęcia i płacze z niepewności. Mogę tylko je przytulać i smakować przygotowane posiłki. Mimo smutku mają ich wyjątkowy smak i charakter. Ćwiczymy słoweński, opowiadam o tym, co poznałam i zobaczyłam. Na chwilę przenosimy się do innej rzeczywistości.

Z głośników apteki słyszę gaitas2 i mam ochotę zatańczyć. Patrzę na mamę z lekkim uśmiechem. Czy urosłam? Dlaczego z wiekiem wydajemy się mniejsi?

Na stacji pracownik rozmawia o upale i plaży. Próbuje mnie oczarować komplementem, co w naszej kulturze jest częste i nie zawsze miłe. Tym razem udaje mu się mnie rozśmieszyć.

Otwieramy sklep, dzięki któremu miałam co jeść przez całe dzieciństwo. Dziwne uczucie. Ten sklep dał tak wiele, a dostał tak mało.

Kiedy mogę, wychodzę na słońce. El Ávila zapiera dech. Przez zmianę strefy czasowej budzę się wcześnie, pełna energii. Trochę się boję iść sama tak rano do Sabas Nieves, ale ubieram się zdecydowanie i ruszam. Jadę znajomymi ulicami. Czy zawsze rosło tu tyle mangowców? Tropikalna zieleń przypomina dżunglę. Ludzie witają mnie po drodze. Mężczyźni patrzą i komentują. Zastanawiam się, dlaczego tacy są i co ich ukształtowało.

Biorę prysznic w starej łazience i uśmiecham się do znajomej irytacji tym, jak niewygodnie płynie woda.

Wraca lekcja z dwóch lat nomadycznego życia. To ludzie sprawiają, że miejsce jest wyjątkowe. Jestem w mieście, w którym się urodziłam i wychowałam, które tyle mnie nauczyło i które wybrałam kochać mimo trudności. Dzisiaj to mieszanka emocji i nowy rozdział naszej historii. Moja mała Wenecja przeżywa ze mną kolejną przygodę.


Cieszy nas, jak przyjęliście świecę Woodfire. Spośród naszych trzech świec to właśnie ta wymagała najwięcej testów. Liczba i rodzaj knotów, ilość i proporcje wosku względem naczynia oraz zapachy dopełniające naturalną woń wosku pszczelego. To był długi proces pełen wiary.

Wiele newsletterów pisałam przed świtem, kiedy za oknem było ciemno. Towarzyszyło mi trzaskanie drewna i subtelna sosna lub słodycz wanilii, przypominające, że na kawę jest za wcześnie, ale na herbatę w sam raz.

Dziękujemy za zaufanie!

Rosa | CocoBee

1

„Księżniczka María Laya” nie jest powszechnie znaną postacią historyczną ani literacką. Imię wydaje się związane z folklorem i tradycją Ameryki Łacińskiej. Babcia używa tego czułego przezwiska, by podkreślić moją rdzenną urodę, łagodność i więź z korzeniami oraz to, jak mnie widzi.

2

Wenezuelskie gaitas to tradycyjny gatunek muzyczny ze stanu Zulia, szczególnie popularny w okresie Bożego Narodzenia.

Powrót do blogu