Terug thuis in Venezuela
Delen

Er is niets veranderd en toch is alles anders. De rooklucht die Caracas typeert, komt me nog steeds tegemoet als ik over straat loop of het autoraam opendraai. Dezelfde buren, hier en daar een nieuwe winkel. Kleine details zijn anders, maar de stad voelt hetzelfde. De vertrouwde hitte, het constante lawaai van bussen en claxons en de feestjes tot diep in de nacht. De vriendelijkheid van de mensen verbaast me, die warmte in hun stem.
Deze keer voelde thuiskomen weemoedig. Ik zag mijn ouders na zestien maanden terug, blij dat ik er was en verdrietig omdat ze zwakker en somberder leken. Mijn oma omhelst en kust me met tranen in haar ogen. ‘Ik kan niet geloven dat je hier staat. Was het maar onder andere omstandigheden. Je ziet er zo mooi uit, mijn prinsesje María Laya.’1
Mam maakt haar vertrouwde arepas, maar deze keer zitten er tranen in het recept. Oma laat foto’s zien en huilt om alle onzekerheid. Ik kan ze alleen maar vasthouden en genieten van wat ze voor me koken. Zelfs met verdriet als smaakmaker proef je dat zij het hebben gemaakt. We oefenen Sloveens. Ik vertel wat ik geleerd en gezien heb en even zijn we ergens anders.
Uit de luidsprekers van de apotheek klinken gaitas.2 Ik wil dansen en glimlach naar mijn moeder. Ben ik groter geworden? Waarom lijken we te krimpen als we ouder worden? Bij het tankstation praat de medewerker over de hitte en het strand. Hij probeert me met een compliment in te palmen. Dat gebeurt bij ons vaker en is niet altijd fijn, maar hij krijgt me aan het lachen.
We openen de winkel die ons tijdens mijn hele jeugd heeft gevoed. Gek gevoel: die winkel heeft zoveel gegeven en er zo weinig voor teruggekregen. Zodra het kan, stap ik de zon in. El Ávila is adembenemend. Door de jetlag ben ik vroeg wakker en vol energie. Zo vroeg alleen naar Sabas Nieves gaan vind ik spannend, maar ik kleed me aan en ga toch.
Ik rijd door straten die ik door en door ken. Waren er altijd zoveel mangobomen? Het groen is zo tropisch dat het bijna een jungle lijkt. Mensen groeten me. Mannen staren en roepen iets. Ik vraag me af waarom ze zo doen en wat hen zo heeft gemaakt. Onder de douche in mijn oude badkamer moet ik lachen om mijn vertrouwde ergernis: het water stroomt nog even onhandig als vroeger.
Mijn twee jaar als nomade leerden me dat vooral de mensen een plek bijzonder maken. Ik ben in de stad waar ik geboren en opgegroeid ben, waar ik zoveel heb geleerd en waarvan ik ondanks alles ben gaan houden. Nu hier zijn voelt vreemd. Zoveel emoties door elkaar, een nieuw hoofdstuk in ons verhaal. Mijn kleine Venetië, alweer samen op avontuur.
En nog iets: we zijn dolblij met de reacties op de Woodfire-kaars. Van onze drie kaarsen heeft deze de meeste ontwikkeling en tests gekost. Het aantal lonten, het soort hout, de hoeveelheid en verhouding van de was in het potje en de geuren die de natuurlijke bijenwas aanvullen: het was een lang proces waar veel vertrouwen voor nodig was. Veel van deze nieuwsbrieven schreef ik vroeg, terwijl het buiten donker was, met zacht knisperend hout op de achtergrond. Een vleugje dennen of zoete vanille herinnerde me eraan dat het nog te vroeg was voor koffie, maar precies goed voor thee.
Dank voor jullie vertrouwen!
Rosa | CocoBee
1 Prinses María Laya is geen algemeen bekende historische figuur. De naam lijkt verbonden met Latijns-Amerikaanse folklore, literatuur of traditie. Mijn oma gebruikt hem als koosnaam, voor mijn inheemse schoonheid, mijn zachtheid en mijn band met mijn wortels, zoals zij me ziet.
2 Venezolaanse gaitas zijn traditionele muziek uit de deelstaat Zulia. Je hoort ze vooral rond kerst.